گذشت 

گذشت آنکه به باغ سرم هوایت بود

کویر جان و گلستان سینه جایت بود

شراب کهنهء عشقت به رگ رگم جاری

فضای خالی قلبم پرا از صدایت بود

کشیده پا ز من ای نور دیده یادت هست؟

که دیده لایق گردی ز خاک پایت بود

خوشا زمانی که ژولیده بید قامت من

خمیده زیر قد سرو خوشنمایت بود

به راه عشق تو هرگز وفا نمیکردم

مرا خبر اگر از شیوهء جفایت بود

دلم به سادگی بازیچهء هوس کردی

قرار و وعده چنان و چنین وفایت بود

اگر بپرسی که امشب کی مرد، گویندت

کسی که مرد همان "شاکر" آشنایت بود

سکوت

شب است و گوشهء تنهایی و صدای سکوت

صدایی نیست به جز از صدای پای سکوت

زبان آه مرا بسته دست و پنجهء‌ ترس

گلوی شیون‌ من خفه زیر پای سکوت

به قیل و قال زمان گوش میدهی هر روز

دلا شبی بشنو ناله ای ز نای سکوت

بیا نهیب صدا را ز سینه بیرون کن

که جز فغان نتوان جاگزین به جای سکوت

به ناله آمده "شاکر" و خسته افکارش

ز چشم رفته به خواب و ز لای و لای سکوت

هوای شهر دلم

هوای شهر دلم بی تو سرد و بارانیست
و کوچه کوچه او تیره از پریشانیست
به بام و پنجره تا قطره قطره یخ رویید
برای موی تو یک دسته گل زمستانیست
کناره های دلم بی تو خالی و خاموش
و بحر سینه پر از موج های توفانیست
مرا به عقل نصیحت نموده اند ولی
کسی نگفت که عاشق مشو که نادانیست
اگر سرش نکند آرزوی موی ترا
چرا همیشه پس ا فکار دل پریشانیست
اگر ز شادی وصل تو کوته شد غم نیست
که با غمت همه شب دست ما گریبانیست
دلا ز شعر مکن دوری و ز عشق مرنج
و گرنه عاقبت کار ما پشیمانیست
جهان “شاکر” از افکار عشق تو جاوید
و بی محبت تو زندگانی اش فانیست